من رآی میدهم با اینکه میدانم که رئیس جمهور بعدی چه اصولگرا باشد چه اصلاح طلب، چه خوشتیپ باشد چه بد تیپ، چه از وقت بازنشتگی اش سالها گذشته باشد چه نگذشته باشد، چه از خزانه ی مملکت چهارلپی میل بفرماید چه نفرماید، ما همچنان در کشوری زندگی خواهیم کرد که می کنیم، سال بعد باز هم خانه آنقدر گران خواهد بود که کمتر جوانی قدرت خرید داشته باشد، باز هم لیسانسه های کشور بی کار خواهند بود، باز هم درآمد یک کارمند فوق لیسانس هم اندازه ی سبزی فروش سر کوچه شان خواهد بود و هزار تا "باز هم" های دیگر.
اما من رآی میدهم.
چون با این حال بعضی چیز ها را می توان تغییر داد.
چون تنها کاری که برای تغییر اوضاع از دست من بر می آید، همین یک رآی است.
چون نمی خواهم که اگر مصیبت های یک سال اخیر دانشکده خبر تکرار شد، اگر باز هم گوجه فرنگی فقط در میوه فروشی روبروی خانه جناب رئیس جمهور ارزان بود، اگر باز توسط سیب زمینی تحقیرمان کردند، اگر باز دانشجوها ستاره دار شدند، اگر گشت ارشاد باعث دورویی و نفاق بیشتر شد،اگر باز آبروریزی دانشگاه کلمبیا تکرار شد و ... ، خودم را سرزنش نکنم که شاید، شاید، شاید، اگر رآی داده بودم، شاید اگر بک فرد دیگر روی کار آمده بود، اوضاع کمی تغییر کرده بود.
